پلاک یعنی هویت

Freedom Is Not Free -- آزادی رایگان نیست

جمعه 13 بهمن 1391

در فرهنگ عمومی مردم، این جمله بسیار رایج است که «دختر، بابایی است».پدران و مادرانِ دارای خانواده ریشه دار و سالم نیز به خوبی این حقیقت را درک کرده اند که دختران، علاقه ویژه و عمیقی به پدر خود دارند.دل کندن از فرزند دختر، همیشه برای یک پدر، دشوار تر از دل بریدن از پسران است.آن هم پدری که احتمال بی بازگشت بودن سفر خود را بدهد. با این اوصاف، چه حالی داشتند دخترکانی که در سال های دفاع مقدس شاهد بودند چگونه پدرانشان،مهیای جهاد می شوند و عازم میادین خون و آتش.

در تصویری که می بینید، پدری مزین به رزم جامه، در آیین اعزام به جبهه، در کنار همسر و دخترک خویش، گام برمی دارد. دخترک، دست را بر بازوی پدر حلقه کرده و نگاهی معصومانه به دوربین دارد. شباهت نگاه پدر به نگاه دخترش، حقیقتا تاثیرگذار است. خدا می داند که در آن لحظات، در قلبِ کوچک و بی آلایش دخترک چه می گذرد. به فدای دل های شکسته دختران به اسارت رفته آقا اباعبدالله(صلوات الله علیه)




جمعه 6 بهمن 1391

  همراه سه نفر از فرماندهان ارشد، برای بازرسی عازم بوکان شدم، بعد از بازرسی مقرها یکی از فرماندهان نگاهی به من کرد و گفت:

«شجاع! یکی از فرماندهان مقرها در بوکان شهید شده است و ما دنبال یک جانشین می‌گردیم.»

هنوز حرفش تمام نشده بود که فرمانده دیگری گفت:

«چه کسی بهتر از حسین شجاع». نگاهی به او کردم گفتم:

«چرا من؟ من که از عهده فرماندهی بر نمی‌آیم؟»

خندیدند و گفتند:

«ما، دراصل تو رو به همین منظور به بوکان آوردیم، حالا شما از زیر بار این مسئولیت شانه خالی می‌کنید.»

بالاخره با اصرار زیاد، فرمانده یکی از مقرها شدم.

در یکی از روزها که با نیروهایم وارد سنندج شدم. پس از انجام مأموریت در حال برگشت به بوکان بودم که به طور ناگهانی به طرف‌مان تیراندازی شد.

به نیروهایم گفتم:

«فورا سنگر بگیرید.»

سنگر گرفتند و با آنها درگیر شدند، من بلافاصله به فرماندهی سنندج اطلاع دادم و گفتم:

«نیروهای کوموله سر راه ما کمین کرده‌اند و در حال حاضر با هم درگیر شده‌ایم.»

فرمانده گفت:

«نگران نباش من الان نیروی کمی می‌فرستم.»

وقتی نیروهای کمکی به محل درگیری رسیدند، من مشغول بازرسی و تفتیش فرمانده کوموله‌ها بودم که به اسارت‌مان درآمده بود.

پس از بازجویی هر دو گروه به طرف بوکان حرکت کردیم و به طرف پادگان رفتیم.

پس از تحویل دادن آنها خداحافظی کردیم و دوباره به طرف بوکان برگشتم. در بین راه به ما خبر دادند که کوموله‌ها وارد یک روستا شده ا‌ند و حیوانات اصلی را ربوده‌اند و به عراق انتقال داده‌اند.

من به اتفاق نیروهایم به طرف روستا رفتیم و شبانه آنها را محاصره کردیم.

پس از محاصره، بازرسی خانه به خانه شروع شد، درحین بازرسی من وارد یک طویله شدم و چند لحظه بعد با یک کنده درخت بزرگی که، روی دوشم گذاشته بودم ازطویله بیرون آمدم و به طرف بچه‌ها رفتم.

نیروها خندیدند و گفتند:

«این دیگه چیه؟»

خندیدم و گفتم:

«سوغات ازطویله»

بازهم خنده‌کنان پرسیدند:

«جایی بهتر از طویله نبود که برایمان سوغات بیاوری؟»

علی وسط حرف‌مان پرید و پرسید:

«خب بگو ببینم این سوغات چی هست؟»

گفتم:

«عجله نکن به زودی می‌فهمی.»

حسن روی آن نشست و گفت:

«عجب صندلی خوبیه!»

گفتم:

«صندلی رو وارونه کن.»

حسن از روی آن بلند شد و کنده درخت را وارونه کرد. زیر آن یک دریچه بود.

گفتم:

« در، دریچه را باز کن.»

دریچه را باز کرد. داخل آن پر از اسلحه بود. کلت، فشنگ، نارنجک...! آنها را بین بچه‌ها تقسیم کردم و گفتم:

«به این می‌گن، سوغات طویله.»

بچه‌ها که از تعجب انگشت به دهان مانده بوند، پرسیدند:

«ازکجا فهمیدی؟»

گفتم:

«اولا مشخص بود. ثانیا این تجربه بار اولم نبود.

آن روز گذشت و پس از این مأموریت من برای دیدار خانواده به اصفهان رفتم و پس از بازگشت. چشمم به اعلامیه‌هایی که به در و دیوار شهر بوکان نصب شده بود افتاد. نوشته بودند:

«برای سر ابراهیم شجاع 150هزارتومان جایزه تعیین کرده‌ایم»

من با دیدن این اعلامیه مقاوم‌تر و استوارتر از پیش خودم را برای انجام وظیفه و شهادت آماده کردم.

 راوی: بخشی از کتاب یک کوله پشتی خاطره

آرشیو موضوعی


آخرین پست ها


نویسندگان



آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
داغ کن - کلوب دات کام
\
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات