محمد خاتمی روز گذشته با جمعی از اطرافیانش دیدار و در کمال ناباوری نظام را علنا تهدید به شورش کرد و گفت: «سال 89، سال بحران‌های اجتماعی است»! خاتمی در ادامه اما شرط عدم شورش را نیز بیان کرد و گفت: اگر مجلس شورای اسلامی «قوی» عمل کند، بحران‌های اجتماعی به‌وجود نمی‌آید.

بدون پرداختن به حاشیه، چند نکته مهم درباره این اظهارات گستاخانه بیان می‌شود: 1- محمد خاتمی بدون شک یکی از عوامل اصلی ایجاد آشوب‌های سال گذشته بود. چه کسی می‌تواند تمایل زایدالوصف خاتمی به هوچیگری و درآغوش گرفتن بربریت مدنی را در خلال آشوب‌های پس از انتخابات منکر شود؟ مگر خاتمی نبود که در بحبوحه آشوب‌های حاصل از طرح ادعای تقلب، خواستار «رفراندوم» شد؟ مگر وی یکی از سران و تصمیم‌سازان مجمع روحانیون نیست که همزمان با فرمایشات فصل‌الخطاب رهبر انقلاب درباره انتخابات در نماز جمعه 29 خرداد، بیانیه ایجاد تجمعات غیرقانونی صادر کرد؟

مگر خاتمی همان کسی نیست که در دیدار با جورج سوروس – بازوی‌ مالی تئوری براندازی در کشورهای مخالف آمریکا – خواستار «رواداری» و حذف حاکمیت معنوی – یا همان ولایت فقیه – در ایران شد؟ پس چرا اینک در کمال گستاخی نظام را به ایجاد «آشوب‌های دیگر» تهدید می‌کند؟ آیا بازهم ‌باید قلم در دست گرفت و نوشت که آشوب‌های پس از انتخابات که دست‌پخت امثال موسوی، خاتمی، کروبی و ... بود؛ چه هزینه‌هایی برای ملت و جمهوری اسلامی و اساسا هویت اسلامی و ایرانی ایجاد کرد؟ با این وجود دلیل این اظهارات گستاخانه خاتمی چیست؟

بی‌تردید دلیل اصلی این اظهارات خاتمی – با عرض پوزش - «بی عرضگی» در برخورد است. هر چند آیت‌الله شیخ‌صادق آملی لاریجانی، ریاست محترم دستگاه قضا در ابتدای حضور خود در قوه قضائیه از اراده این دستگاه برای برخورد قاطع با قانونگریزان و آشوب‌طلبان سخن گفته بود اما با کمال عذرخواهی از ایشان، تاکنون اراده محکمی برای برخورد «قانونی» با عوامل اصلی فتنه صورت نگرفته است و به گویاترین عبارت، حمله‌کنندگان و طراحان حمله به سطل‌های زباله بیشتر از سایر عوامل فتنه، مورد غضب قوه محترم قضائیه قرار گرفته‌اند و سران فتنه در اوج امنیت به رتق و فتق امورات خود می‌پردازند!

محمد خاتمی حتی میان هواداران خود نیز به «عدم جسارت» - البته محترمانه‌ترین عبارت انتخاب شده- شهره است و متاسفانه کار تا بدانجا رسیده که وی نیز نظام را تهدید به «بحران جدید» می‌کند. رصد این اتفاق تاسف‌برانگیز در حالی است که همگان خروش بی‌سابقه «ملت» در 9 دی و 22 بهمن را مشاهده کردند و خواسته‌های حداکثری آنان را نیز شنیده‌اند. اینک بجاست از مسؤولان محترم قوه قضائیه پرسیده شود که تا چه زمانی باید به مطالبات «ملت» جامه عمل پوشانده نشود؟


روزنامه وطن امروز