در مورخ 1367/5/5 در عملیات آزادسازی جاده خرمشهر- اهواز كه همزمان با عملیات مرصاد در منطقه شلمچه انجام گرفت، دشمن كه با شكست مذبوحانه ای مواجه شده بود، برای جبران شكستش اقدام به بمباران شیمیایی منطقه نمود و بنده نیز به شدت از چند ناحیه مجروح شیمیایی شدم و با آمبولانس برای درمان به بیمارستان های صحرایی پانزده خرداد دارخوین و امام حسین(ع) خرمشهر اعزام و از آنجا به اتفاق مجروحین دیگر برای معالجه بیشتر به شهر اهواز منتقل شدیم.
در حین انتقال به بیمارستان متوجه شدم بعضی از برادران رزمنده كه تا آن روز مجروح شیمیایی ندیده بودند از ما فاصله می گیرند چون خیال می كردند كه در صورت تماس با ما، ممكن است آنها هم شیمیایی شوند حتی از دادن یك لیوان آب برای آشامیدن خودداری می كردند و این رفتار آنها برای ما ناراحت كننده و باعث رنجش بود.
بالاخره به اهواز رسیده و در نقاهتگاه مجروحین شیمیایی سیدالشهداء بستری شدیم. در دومین روزی كه در آنجا تحت درمان بودیم ناگهان ساعت 11شب به مجروحین اطلاع دادند كه حضرت آیت الله خامنه ای برای ملاقات به بیمارستان تشریف آورده اند. همه خوشحال شده و برای دیدار با ایشان لحظه شماری می كردیم.
آن بزرگوار با تك تك مجروحین شیمیایی مصافحه و روبوسی كرده و در حق آنان محبت های زیادی روا داشتند تا اینكه نوبت به حقیر رسید. ایشان را بسیار نورانی و رشید دیدم و هنگامی كه خم شدند تا با بنده روبوسی كنند؛ حالت عجیبی به من دست داد و احساس سربلندی و غرور كردم؛ سربلندی و غرور از اینكه رئیس جمهور مملكت این گونه به جانبازان شیمیایی ارادت داشته و احترام می گذارند. خدا را شكر گفته و برای سلامتی ایشان و كلیه جانبازان اسلام دعا كردم.

راوی: محمد زارع تیموری